Wiedźmin któż z nas nie czytał Sapkowskiego no i oczywiście nie oglądał filmu i serialu „Wiedźmin” ja oglądałem i bardzo polubiłem Geralta. I mimo całego medialnego szumu dokoła wyboru aktorów do poszczególnych ról, to efekt jak na Polskie warunki jest zadawalający. Aczkolwiek nie jest w nawet najmniejszym stopniu oddać tego co daje przeczytanie książki. No i pojawia się gra oczywiście także oczekiwana. Jak tu nie czekać jeśli jest możliwość wcielenia się w rolę ulubionego bohatera. To typowa gra RPG przeznaczona dla starszych graczy. Nie jest skomplikowana. Posiada prostą i jasną mechanikę, nie jest pozbawiona tego co istotne czyli intrygi. Grafika na  dość atrakcyjnym poziomie. Świat Wiedźmina czyli bohatera w którego się wcielamy jest światem stworzonym przez Sapkowskiego. Przez co łatwiej się po nim poruszać bo i miejsca i postać są znane dla przynajmniej dla tych, którzy czytali książki. Jak wiadomo Wiedźmin to taka persona, która jest szkolona i przygotowywana do walki z potworami. Różnymi bestiami jakie zatruwają życie normalnym ludziom. Dla tych, którzy nie wiedzą skąd się biorą Wiedźmini krótko opowiem, że są to dzieciaki zabierani rodzicom i szkoleni. Posiadają doskonałe umiejętności i wielką wiedzę o potworach. Wielu ich przez to, że posiadają wręcz nadludzkie możliwości, nienawidzi, a wręcz traktuje jako potwory. Ale znajomość prozy Sapkowskiego nie jest konieczna do gry. Oprócz zabijania potworów gra ma swoja fabułę, sytuację polityczną, potwory to nie tylko te wyglądające jak potwory lecz gorsze to te, które wyglądają jak ludzie. Sytuacja w jakiej się pojawiamy jest złożona. Po okrutnej wojnie z władcami południowych krain, nastaje chaos a władza krótkowzrocznych królów słabnie. Zakon Płonącej Róży ma być wybawieniem. Ale czy na pewno? Na pewno to zmienia się sytuacja, bo w tym całym chaosie potwory zaczynają śmielej sobie poczynać. I my w te polityczne bagienko zostajemy wkomponowani. No do dzieła.